Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2008 00:06

Τα 7 συχνότερα λάθη του Surf Casting 2&3/7

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

2. Δίνουμε πολύ σημασία στις φήμες ή στις παραπλανήσεις σχετικών και μη για τους ψαρότοπους.
Θα μπορούσαμε να πούμε κι αλλιώς τον τίτλο του θέματός μας. «Ψαρέματα, ψέματα και βιντεοταινίες».

Αν αναρωτιέστε τι σχέση έχουν οι βιντεοταινίες θυμηθείτε τα τηλεοπτικά διαφημιστικά με τα super τεχνητά ψαράκια που μόνο απόχη δεν κρατούσαν για να βάλουν το πελώριο ψάρι στο καλάθι του κομψού ψαρά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και ας εξετάσουμε πως αντιδρούμε στις φήμες και στις διαδόσεις για το πού έχει ψάρια.

Στους φίλους συναδέλφους που δεν ψαρεύουν πολύ με Surf casting τεχνικές θυμίζω ότι στις παραλίες και στις απομακρυσμένες ακτές ο βυθός δεν έχει τον πλούτο και την ποικιλία των λιμανιών, ούτε τραγάνες και τροκάδες έχει συνήθως. Αμμούδες και άσπρα μαύρα συναντά περισσότερο ο ψαράς της ακτής, με ρηχά νερά και αποχές άπιαστες ή ανύπαρκτες. Συνεπώς, είναι ιδιαίτερης σημασίας να ξέρουμε ή ν' ακούσουμε τι συμβαίνει στους διάφορους γνωστούς και άγνωστους ψαρότοπους από τις διαδόσεις των συναδέλφων.

Για τις διαδόσεις και τις φήμες λοιπόν έχω πολλά και αντιφατικά παραδείγματα από την ψαρευτική μου ζωή.

Πριν πολλά χρόνια ψάρευα καταμεσήμερο μιας καθημερινής του Σεπτέμβρη από τα εξωτερικά βράχια του λιμενοβραχίονα της Μηχανιώνας, ακριβώς στην μπούκα. Ήμουν χαμηλότερα από το επίπεδο του μόλου πίσω μου, σχεδόν κρυμμένος, μια που εκείνη την εποχή με κοιτούσαν λοξά όταν ψάρευα σε πιο εμφανές και βολικό σημείο γιατί άπλωνα εξοπλισμό κάπως περίεργο για τα τοτινά δεδομένα του τόπου. Ψάρευα λοιπόν ευτυχισμένος και χαλαρός τις περκούλες μου και τα σκαθαράκια με το bolognaise ενώ πρόσεχα και δυο καλάμια ριγμένα παραμέσα. Η πρώτη 400άρα τσιπούρα έκανε κάνα τρίωρο να φανεί από τ΄ ανοιχτά. Η επόμενη έφαγε 10 λεπτά αργότερα αλλά ήταν ένα ψάρι 850 γραμμαρίων. Αμέσως μετά άλλη μία 350άρα και μετά ηρεμία. Ηρέμησα και ‘γώ και κοίταζα τον ήλιο που έπεφτε, αφού τα ψάρια μου τα είχα πάρει και ήμουν κι ευχαριστημένος. Κάποια στιγμή άκουσα από αριστερά μου ένα βσίιιν κι αμέσως ένα μπλούμ. Γύρισα με περιέργεια να ‘δώ και ξεχώρισα ένα ψαρά να πετά με μεγάλα καλάμια εξωτερικά του μόλου. Δεν ήταν σύνηθες θέαμα για τον τόπο εκείνη την εποχή και θυμάμαι ότι σκέφτηκα να δοκιμάσω το σημείο σε άλλο ψάρεμα. Λίγο το bolognaise όμως που ξανάπιασε δουλειά, λίγο τα σκαλώματα, δεν ξαναέδωσα σημασία. Το βράδυ πια και καθώς μάζευα ήρθε ο άνθρωπος από τα αριστερά να χαιρετίσει. Βασίλη τον λένε νομίζω και καθώς του ‘δειχνα με καμάρι τα ψάρια μου τα κοιτάει και μου λέει: «άλλα δεν πήρες;». Τι άλλα, σκέφτομαι εγώ, τσιπούρες, σκαθάρια και δυο μισόκιλα λαβράκια έχω, δεν του φτάνουν; «Έλα να σου δείξω», είπε και μου έδειξε 13, προσέξτε, δεκατρείς τσιπούρες, από μισόκιλα μέχρι σκάρτο κιλό ψάρια. Και δεν μου έδειξε μόνο μου είπε κιόλας. Βάθη, μήκη, σημεία με ακρίβεια μέτρου, ώρες, εποχές, δολώματα, αρματωσιές, όλα μου τα είπε ο άνθρωπος. Σε δύο ώρες και ανάμεσα από τρία ψάρια, έμαθα για το λιμάνι όσα δεν είχα μάθει στα δύο χρόνια που το ψάρευα. Από τα ψάρια που μου έδωσε εκείνος ο τόπος - και μου έδωσε πολλά - τα μισά σε αυτόν τα χρωστώ, καλή του ώρα όπου είναι.

Πέρυσι το καλοκαίρι με ένα καλό φίλο και συνάδελφο στο ψάρεμα και στη δουλειά πήγαμε σε κοντινό νησάκι να δοκιμάσουμε τα νερά του. Για μένα το μέρος ήταν άγνωστο κι έτσι άνοιγα χάρτες κι έπαιρνα προβλέψεις για τον καιρό και τις ώρες. Οι πληροφορίες ήρθαν από φίλο του φίλου όταν πήγαμε στο νησί και είπαμε ότι θα ψαρέψουμε στο λιμανάκι του. «Εχτές ήταν μια παρέα εκεί και είπανε ότι τα ψάρια τρώνε μόνο στο φαραώ από την έξω μεριά και κοντά. Πάνω στα βράχια να ψαρεύετε είπανε και μη σας νοιάζουν τα σκαλώματα γιατί έχει καλούς σαργούς». Ωχ, σκέφτηκα, πάει το casting αλλά ευτυχώς που πήρα απίκο και bolognaise. Μόλις φτάσαμε στον τόπο και αφού έκανα μια αναγνωριστική βόλτα σκέφτηκα ότι καλά μας τα είπαν αφού απ' έξω τα νερά ήταν μαύρα και ταραγμένα κι από μέσα πεντακάθαρα κι ήρεμα, με τα μπαλαδάκια να βολτάρουν αμέριμνα. Έκανα ώρα λοιπόν να ετοιμαστώ για απίκο ψάρεμα και ενώ ήμουν έτοιμος να μπασμώσω, να μαλαγρώσω που λένε στα νότια, αποφάσισα να ετοιμάσω και casting καλάμια. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί ο τόπος ψάρια είχε αλλά στα βράχια που μας είπαν έφαγε μια πέρκα μόνο σε 14 ώρες ψάρεμα. Το δε φαραώ μήτε που το άγγιξαν. Από τότε άλλες δύο φορές στο ίδιο σημείο επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό, εντελώς τ' αντίθετα δηλαδή από τις πληροφορίες μας.

Πολλοί συνάδελφοι λένε για τα μεγάλα ψάρια που πιάνουν στο Πόρτο Κουφό. Δεν λένε όμως σε πιο σημείο από τα τρία χιλιόμετρα της ακτογραμμής τα πιάνουν ή ακόμη χειρότερα λένε τ' ανάποδα σημάδια. Μου πήρε τρία χρόνια και συνεχόμενες αψαρίες για να καταλάβω ότι μόνο από το μόλο και καλύτερα εμπρός από το μικρό ξενοδοχείο μακριά κι αριστερά του μόλου υπάρχους πιθανότητες να πιαστούν καλά ψάρια.

Για τον Ξηροπόταμο στη Χαλκιδική ακούγονται πολλές φήμες αλλά οι περισσότεροι συνάδελφοι γυρνούν με άδεια χέρια. Σε μια κουβέντα στο λιμάνι της Ιερισσού άκουσα ένα ντόπιο να λέει ότι δεν κάνει ψάρια εκεί παρά μόνο στη Τρυπητή θα έχουμε επιτυχίες. Καλή είναι κι η Τρυπητή αγαπητοί συνάδελφοι αλλά ο Ξηροπόταμος είναι ο μοναδικός τόπος εδώ στα βόρεια που μου δίνει συναγριδόπουλα του κιλού και λίγο βαρύτερα. Ψαρεύουμε δεξιά του δρόμου, 1 χιλιόμετρο περίπου μετά που θα βγούμε στην παραλία από τον χωματόδρομο της Ιερισσού, (όχι αυτόν που έρχεται από την Τρυπητή). Σημάδι είναι οι κολώνες της κινητής τηλεφωνίας ψηλά στα δεξιά μας, κι ένας μικρός χωματόδρομος πάλι στα δεξιά μας όταν οδηγούμε στον παράλληλο της παραλίας. Ψαρεύουμε όσο πιο μακριά μπορούμε για συναγριδόπουλα και σαργούς αλλά και πιο κοντά για τσιπούρες και μουρμούρες. Αν πέφτουμε σε πυκνή ποσειδωνία είμαστε σε λάθος σημείο και χρειάζεται να πάμε πίσω προς τον οικισμό μέχρι βρούμε μικτό βυθό με 10 - 12 μέτρα βάθος στα περίπου 140 μέτρα από την ακτή και πετρούλες στα ρηχά. Μουρμουροτσιπούρες θα πάρουμε και μπροστά από τα τροχόσπιτα αλλά και από την μικρή γλίστρα σε ομαλό βυθό.

Για τα δε σημάδια του Θερμαϊκού οι παραπλανήσεις δίνουν και παίρνουν. Πάνε εκεί δεξιά από το δρόμο στα βράχια, όχι στην παραλία σου λένε, ενώ τα ψάρια είναι αριστερά του δρόμου, στην αμμουδιά και στα βράχια έχει μόνο γωβιούς.

Χρειάζεται λοιπόν αγαπητοί συνάδελφοι ν' ακούμε μεν αλλά να μην δίνουμε πολύ βάση στο ψαράδικο ράδιο αρβύλα. Καλύτερα να εμπιστευόμαστε πρώτιστα την εμπειρία μας κι ύστερα το ένστικτό μας για το που έχει ψάρια και ποια σημεία είναι τα καλύτερα. Προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε τις καλόπιστες πληροφορίες από ‘κείνους τους ερασιτέχνες που δεν είναι μονοφαγάδες, αλλά κρατάμε μικρό καλάθι στις φήμες του τύπου «τέρατα έπιασα εκεί κι εκεί».

Είναι βέβαια και μερικοί από μας που δεν τους παίρνεις κουβέντα για τους καλούς τόπους, όχι γιατί τα θέλουν όλα δικά τους αλλά γιατί φοβούνται την καταστροφή των ψαρότοπων. Ομολογώ ότι και ο ίδιος έχω μετανιώσει κάποιες φορές που μοιράστηκα όσα ήξερα για καλά σημάδια. Για παράδειγμα, για τα βράχια του Αγγελοχωρίου στη Θεσσαλονίκη το κρατούσα μυστικό για χρόνια ότι έκανε σε συγκεκριμένο σημείο σαργούς 300άρηδες και 400άρηδες. Τελικά πήγα με δυό γνωστούς εκεί κι αφού τρυπήσαμε παπούτσια και κνήμες στις πέτρες πήραμε αρκετά ψαράκια. Μία σαιζόν μετά οι σαργοί ήταν άφαντοι. Κι αν σκέφτεστε ότι δεν είναι δυνατόν να ήξερα μόνο εγώ για τα σημάδια πιθανός να έχετε δίκιο αλλά η σύμπτωση του χρόνου είναι κάπως ενδεικτική.

Ενδεικτικό είναι επίσης το γεγονός ότι οι περισσότεροι παλιοί παράκτιοι ψαράδες είναι πολύ φειδωλοί στις κουβέντες τους για τους ψαρότοπους και ενίοτε εξίσου παραπλανητικοί με κάποιους ερασιτέχνες.

Σε κάθε περίπτωση αγαπητοί συνάδελφοι, για να δίνουμε εμείς το παράδειγμα στους υπολοίπους, αν καταλαβαίνουμε ότι ο συνάδελφος που ρωτά και συνείδηση έχει και...μικρό στόμα δεν θα πάθουμε τίποτα να μοιραστούμε τις γνώσεις μας για τα καλά σημεία. Ας μην ξεχνούμε ότι αν παραπλανούμε τους υπολοίπους δεν δικαιούμαστε να κρίνουμε τους άλλους που παραπλανούν εμάς και μας στέλνουν σε...μπανιέρες αντί σε καλές ψαρεύτρες.

3. Χρησιμοποιούμε πολύ λεπτές ή ακατάλληλες αρματωσιές.
Έχω ένα καλό φίλο ψαρά που έχει ένα πρόβλημα. Η αρματωσιές του σπάνε συχνά, όταν ψαρεύει με Surf casting. Σπάνε στο πέταγμα, σπάνε στο σήκωμα, σπάνε με το ψάρι επάνω.

Οι μάνες, οι παραμάνες, τα παράμαλλα, τα leader, όλα του σπάνε και δεν λέει ο αθεόφοβος να βάλει πιο χοντρά εργαλεία. Είναι μαθημένος από τα απίκο και τα bolognaise και όταν πιάνει στα χέρια του πετονιά παχύτερη από 0,25χιλ. ανατριχιάζει.

Έχω και έναν άλλο φίλο ψαρά που έχει κι αυτός ένα πρόβλημα. Αρματώνει τα ακριβά Surfcasting καλάμια του τόσο ακατάλληλα που τα 100 μέτρα στο πέταγμα δεν τα πιάνει πάντα. Χρησιμοποιεί τα ίδια μολύβια που έχουμε για το απλό πεταχτάρι - εκείνα τα οβάλ περαστά - σε βάρη 110 και 130 γραμμαρίων και κάτι παράμαλλα πάνω από ενάμιση μέτρο που γυρνούν σαν ελικόπτερα γύρω από το shock leader, όταν πετά. Υποστηρίζει ότι αν πρόκειται κάθε αρματωσιά του να κοστίζει δύο τρία ευρώ - είναι αλμυρούτσικα τα σωστά μολύβια και τα κλίπ για τα παράμαλλα - καλύτερα να τ' αγοράζει τα ψάρια.

Έχω ξαναγράψει αγαπητοί συνάδελφοι ότι το ψάρεμα με Surf casting απαιτεί εντελώς ειδικευμένο εξοπλισμό για να δώσει αποτέλεσμα. Χρειάζεται να αντιληφθούμε ότι είναι τόσο στενά τα περιθώρια λάθους που αν δεν κατέχουμε καλά το «σπόρ» και αν ο εξοπλισμός μας έχει ελλείψεις, τότε καλύτερα να ψαρέψουμε με άλλο τρόπο, γιατί ψάρια δεν θα πιάσουμε.

surfrig_a.jpgΕξετάζοντας την καταλληλότητα των αρματωσιών μας, ξεκινάμε από τη μάνα που έχουμε τυλίξει στην μπομπίνα μας. Με διάμετρο ΦΟ,23 - 0,25χιλ. πετυχαίνουμε σίγουρα μακρύτερα πετάγματα αλλά η αντοχή στον κόμπο δεν ξεπερνά τα τρία κιλά στην καλύτερη περίπτωση και μόνο όταν η μάνα μας είναι ολοκαίνουργια. Μετά από μερικά ψαρέματα θα τσαλακωθεί και θα βερινιάσει λίγο, όσο καλής ποιότητας κι αν είναι, και σίγουρα θα έχει και κάποια φθορά από κάποιο βραχάκι ή πετρούλα του βυθού. Άρα η αντοχή στον κόμπο έγινε γύρω στα δύο κιλά και ίσως λιγότερο. Όλα αυτά όταν χρησιμοποιούμε μάνες με πιστοποίηση IGFA γιατί αλλιώς ότι και να λέει το καρούλι είναι αμφισβητήσιμο.

Με διάμετρο περίπου Φ0,30χιλ. έχουμε με IGFA πετονιές αντοχή πέντε κιλών περίπου στον κόμπο και άρα κάποια σιγουριά ακόμη και μετά από λογικές φθορές. Χάνουμε 5 - 6 μέτρα στο πέταγμα βέβαια, αλλά στο Surf casting δεν ψαρεύουμε μόνο μισόκιλα ψάρια σε απολύτως ομαλούς βυθούς οπόταν και οι λεπτές μάνες είναι αρκετές. Ψαρεύουμε και σε μικτούς βυθούς με άμμο, βραχάκια και ποσειδωνίες και τα ψάρια μας είναι ή θα θέλαμε να είναι του κιλού και βαρύτερα.

Πιο μεγάλες διάμετροι από Φ0,30χιλ. σε μάνες είναι μάλλον ακατάλληλες για Surf castingστα Ελληνικά νερά γιατί μας κόβουν πολλά μέτρα από το πέταγμα. Μια λύση για λεπτές μάνες με ικανοποιητικές αντοχές είναι το νήμα. Όχι το dacron αλλά το dyneema. Προσοχή όμως. Επειδή το dyneema έχει 0% ανοχή, δεν τεντώνεται καθόλου δηλαδή, είναι πιθανό να σπάσουμε το καλάμι μας με απότομα τραβήγματα. Για το ίδιο λόγο τα φρένα του μουλινέ καλύτερα να είναι λίγο πιο χαλαρά από ότι συνήθως, ας πούμε ένα αντί ενάμιση κιλό. Προσοχή επίσης και στα δαχτυλίδια του καλαμιού μας. Το dyneema με την τριβή παράγει μεγάλες θερμοκρασίες και αν τα δαχτυλίδια δεν είναι καλής ποιότητας sic, (silicon carbide, καρβίδιο του πυριτίου), θα σπάσουν ή θα αποκτήσουν χαράκια στο εσωτερικό τους.

Στα δικά μου εργαλεία χρησιμοποιώ συνήθως Φ0,30χιλ. μάνες, κίτρινες για τις βλέπω το βράδυ και με αντηλιά. Σε πολύ ομαλούς βυθούς και όταν περιμένω ψάρια μισόκιλα περίπου μία στις τρεις μάνες την βάζω Φ0,25χιλ. Έχω βέβαια πάντα και δύο ανταλλακτικές μπομπίνες φορτωμένες με dyneema Φ0,22χιλ. με ονομαστική αντοχή 11,4 κιλά για ..... τα δύσκολα.

Η μάνες μας θα δεθούν με κατάλληλο κόμπο με το shock leader. Ο κόμπος αυτός χρειάζεται να είναι όσο γίνεται επιμελημένος και κατάλληλος γιατί πρόκειται πραγματικά για τον «ομφάλιο λώρο» όλης της αρματωσιάς μας. Στις περισσότερες περιπτώσεις εκεί θα σπάσει η αρματωσιά από οποιοδήποτε αιτία. Από τις προσωπικές μου εμπειρίες ο κόμπος Albright είναι ο καταλληλότερος για αυτή τη δουλειά.

albright_a.jpg

Το shock leader χρειάζεται να έχει διάμετρο ανάλογη με το βάρος του μολυβιού που θα πετάξουμε και με την τεχνική πετάγματος που θα χρησιμοποιήσουμε. Έστω και αν ένα 48άρι shock leader είναι πολύ ευδιάκριτο για τα πονηρεμένα ψάρια, δεν είναι συνετό να πετάμε μολύβια 120 και παραπάνω γραμμαρίων με λεπτότερα εργαλεία. Ο Πίνακας Α μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τις βέλτιστες αντιστοιχίες μάνας, shock leader και μολυβιού.

Πίνακας Α

(Όλες οι διάμετροι αφορούν νάιλον πετονιές με πιστοποίηση IGFA. Στην παρένθεση η ζητούμενη ονομαστική αντοχή του shock leader.)

Βαρίδι

Διάμετρος και αντοχή Μάνας

Διάμετρος και αντοχή Shock Leader

Overhead, Off the Ground

Pendulum

100g

Φ≥0,25mm

≥4kg

Φ0,40 ή 0,48mm

10 - 15kg

(12,8kg)

Φ0,48 ή 0,64mm

15 - 24kg (16kg)

120g

Φ0,30mm

6kg

Φ0,48mm

15kg (15,36kg)

Φ0,64mm

24kg (19,2kg)

130g

Φ0,30mm

6kg

Φ0,48 ή 0,64mm

15 - 24kg (16,64kg)

Φ0,64mm

24kg (20,8kg)

140g

Φ0,30mm

6kg

Φ0,48 ή 0,64mm

15 - 24kg (17,92kg)

Φ0,64mm

24kg (22,4kg)

150g

Φ0,30mm

6kg

Φ0,48 ή 0,64mm

15 - 24kg (19,2kg)

Φ0,64mm

24kg (24kg)

Είναι ευνόητο πως όταν πετάμε με την τεχνική του εκκρεμούς, (pendulum), χρειαζόμαστε πιο δυνατά shock leader από όταν κάνουμε λιγότερο δυναμικά πετάγματα όπως το overhead που χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι και το off the ground.

Ας σημειώσουμε ότι ο Πίνακας Α παρουσιάζει τις βέλτιστες αντιστοιχίες, που κατά την άποψη του γράφοντα δίνουν την καλύτερη συνιστώσα ασφάλειας, μήκους πετάγματος και ορατότητας μέσα στο νερό. Αυτό σημαίνει ότι με λίγη εμπειρία, ακολουθώντας τα μεγέθη αυτά δεν θα σπάσουμε την αρματωσιά μας στο πέταγμα διατηρώντας ταυτόχρονα περιθώρια να επιτύχουμε μήκος πετάγματος πάνω από 120 - 130 μέτρα. Σε κάθε περίπτωση όμως, καλύτερα να πετάμε με μικρότερη δύναμη και ελαφρότερα μολύβια μέχρι να σιγουρέψουμε την τεχνική μας σε ασφάλεια και μήκος παρά να σπάμε αρματωσιές στο πέταγμα ή να απλώνουμε στο βυθό «παλαμάρια». Πρέπει να σημειώσουμε επίσης ότι στον πίνακα το ζητούμενο είναι η ονομαστική αντοχή της πετονιάς και όχι η διάμετρός της. Κατά συνέπεια αν αποφασίσουμε να ψαρέψουμε με strong ή super strong πετονιές στη μάνα ή στο shock leader, οι διάμετροι θα μειωθούν λίγο. Προσοχή όμως στις υπερβολικές αντοχές που δίνουν κάποιοι κατασκευαστές. Ενδέχεται η νάιλον να είναι πολύ σκληρή και να σπάει εύκολα. Η καλύτερη νάιλον πετονιά είναι αυτή που συνδυάζει αντοχή και ελαστικότητα και μάλλον οι IGFA πετονιές είναι εντέλει η βέλτιστη λύση.

Λύση εύκολη αλλά κάπως ακριβή είναι και οι tapered πετονιές. Αυτές είναι πετονιές μεταβλητής διαμέτρου που έχουν στο τέλος και shock leader. Για παράδειγμα μπορεί να ξεκινούν με Φ0,23χιλ. και να καταλήγουν σε Φ0,28χιλ. με ενσωματωμένο shock leader Φ0,50χιλ.

Μερικοί συνάδελφοι για να λύσουν τα προβλήματα του χοντρού και ορατού shock leaderχρησιμοποιούν νήμα αντί για νάιλον ή βάζουν fluorocarbon πετονιές. Όταν βάζουμε νήμα για shock leader έχουμε βέβαια το σοβαρό πλεονέκτημα της μικρής διαμέτρου και λόγω της μηδενικής ανοχής όλη η δύναμη που εφαρμόζομε με την τεχνική μας περνά αυτούσια στο πέταγμα. Όμως για τους ίδιους λόγους κινδυνεύουμε να σπάσουμε το καλάμι αντί της αρματωσιάς. Επίσης οι κόμποι με τη μάνα και τα τερματικά μας είναι πιο δύσκολοι και πιο επισφαλής αν δεν τους κάνουμε τέλεια. Ο κόμπος Double Uni Knot είναι ο καταλληλότερος για να συνδέσουμε νήμα shock leader (A) με νάιλον πετονιά (Β).

Οι «αόρατες» πετονιές ως shock leader λύνουν τα προβλήματα...ορατότητας. Όμως το fluorocarbon[1] εκτός από σημαντικό κόστος, (για καλάμι μήκους τεσσάρων μέτρων χρειαζόμαστε 10 μέτρα shock leader, δηλαδή τα 2/5 από το καρουλάκι των 25 μέτρων), έχει ως υλικό και κάποιες ιδιομορφίες στις ανοχές του και στην αντοχή στον κόμπο. Είναι μάλλον ακατάλληλο για δυναμικά πετάγματα γιατί σπάει ευκολότερα από το κοινό νάιλον και χρειάζεται να αφήνουμε το βαρίδι μας νωρίτερα όταν πετάμε. Έτσι όμως η αρματωσιά μας παίρνει περισσότερο ύψος και πιθανώς να χάσουμε σε μήκος αλλά και να μπερδέψουμε τα παράμαλλα.

Χρειάζεται λοιπόν να σταθμίσουμε όλες τις αδυναμίες και τα πλεονεκτήματα των εναλλακτικών υλικών στα εργαλεία μας και να αποφασίσουμε όχι μόνο ποιον τύπο υλικού θα χρησιμοποιήσουμε αλλά και τι ταιριάζει στο δικό μας στυλ πετάγματος, στις ικανότητές μας στους κόμπους, στα οικονομικά μας και γενικά στον δικό μας τρόπο ψαρέματος στους τόπους που συχνάζουμε.

Για να ολοκληρώσουμε την εξέταση των αρματωσιών μας θα προσέξουμε τα μολύβια, τα παράμαλλα και τους κόμπους, τα συνδετικά και όλα τα λοιπά «αξεσουάρ» που χρησιμοποιούμε.

Χρειάζεται να εννοήσουμε ότι η αρματωσιά για το surf casting είναι στο σύνολό της διαφορετική από αυτές που χρησιμοποιούμε στο πεταχτάρι ή το κοινό ψάρεμα από την ακτή. Όλα τα μέρη που την αποτελούν έχουν σκοπό να μας βοηθήσουν σε τέσσερα βασικά πεδία που αν τα επιτύχουμε αποκτούμε περισσότερες πιθανότητες να πιάσουμε ψάρια. Φτιάχνουμε λοιπόν την ειδική αρματωσιά μας με τέτοιον τρόπο ώστε να μας δίνει:

o Ασφάλεια στο πέταγμα για μας και τους διπλανούς μας.

o Παρουσίαση των δολωμάτων με ελκυστικό για τα ψάρια τρόπο.

o Άπλωμα και σήκωμα της αρματωσιάς χωρίς μπερδέματα.

o Μήκος πετάγματος ικανό να μας βάλει στη ζώνη τροφής των ψαριών.

Για την ασφάλεια των διπλανών και τη δική μας προσέχουμε το shock leader να είναι δυόμισι φορές το μήκος του καλαμιού μας και όταν πετάμε να μην έχουμε κοντά και ιδίως πίσω μας, εμπόδια ή άλλους ψαράδες και μη. Προσέχουμε τους κόμπους που δένουμε ιδίως τη νύχτα και με άσχημο καιρό. Ελέγχουμε συνεχώς κόμπους και αρματωσιές για φθορές, ακόμα και όταν ψαρεύουμε σε αμμούδες, για να μην μας σπάσουν στο πέταγμα και...μας έρθουν κατακέφαλα.

Για να παρουσιάσουμε σωστά τα δολώματά μας και να αποφύγουμε τα μπερδέματα εκτός από εμπειρία χρειαζόμαστε και μερικά βοηθήματα. Πρώτα απ' όλα το bait clip. Ετούτο το μικρό πλαστικό ή μεταλικό τμήμα της αρματωσιάς μας θα εξαλείψει το «φαινόμενο του ελικόπτερου» στο πέταγμα και θα απλώσει όλο το μήκος του μακριού παράμαλλου στρωτά στο βυθό, έτοιμο να υποδεχθεί πονηρεμένα ψάρια. Αν έχουμε αυτοπεποίθηση και το παράμαλλό μας είναι μικρότερο από 30 - 40 εκατοστά δεν χρειαζόμαστε bait clip.

Σωστή παρουσίαση έχουμε και όταν συνδέουμε με κατάλληλους τρόπους τα παράμαλλα με την αρματωσιά μας.

doublehit_a.jpgΣτην φωτογραφία, ο ευτυχής ψαράς κατάφερε λόγω της αρματωσιάς που επινόησε να δελεάσει και να αγκιστρώσει χταπόδι και τσιπούρα μαζί (το 400άρι χταποδάκι επέστρεψε βεβαίως στη θάλασσα). Το πάνω παράμαλλο, δεμένο με «fastconnector» της Stonfo απ' ευθείας στο 40άρι shock leader, ήταν στερεωμένο με κόμπους stop από κόκκινο νήμα 80 εκατοστά ψηλότερα από την στριφταροπαραμάνα και το ειδικό μολύβι 100 γραμμαρίων που σηκώνει άμμο με ελαφρό τράβηγμα και δεν ξεσέρνει με το κύμα. Η στριφταροπαραμάνα κρατούσε και ένα στριφτάρι με το κάτω παράμαλλο μήκους ενάμισι μέτρου περίπου. Το κάτω παράμαλλο το έβαλα από το αγκίστρι του σε bait clip, για το πέταγμα. Για να γίνει αυτή η αρματωσιά τα ξημερώματα της 14/12/04 με θερμοκρασία 6οC και ξυλιασμένα χέρια πήρε κάποιο χρόνο βέβαια, αλλά έδωσε στη συνέχεια και μέχρι το μεσημέρι άλλες τρεις 400άρες τσιπούρες οπότε έκανε της δουλειά της όσο δύσκολη και αν είναι. Έτσι δύσκολες είναι συνήθως όλες οι αρματωσιές του surf casting και φορτωμένες από κάθε λογής μικρό-εξαρτήματα που συνήθως δεν τα χρησιμοποιούμε σε άλλα ψαρέματα. Στην ηπειρωτική Ευρώπη και στις Η.Π.Α. οι αρματωσιές (rigs) μοιάζουν εξωγήινες στα μάτια μας από το πλήθος και το βάρος των εξαρτημάτων που έχουν. Αν σας πέσει στα χέρια κανένα γερμανικό ή αμερικάνικο περιοδικό για ψάρεμα θα καταλάβετε. Κατά την άποψή μου εμείς εδώ στην όμορφη ανατολική μεσόγειο με τα νόστιμα αλλά μικρά ψάρια δεν χρειαζόμαστε τέτοιες υπερβολές.

Δ. Κοκόζηλας


Fluorocarbon (φθοριούχος άνθρακας). Συνθετικό υλικό της οικογενείας των φθοριοπολυμερών. Ένας τύπος του Fluorocarbon, το PVDF (Polyvinylidene fluoride, φθορίδιο πολυβινυλιδίου) είναι αυτός που χρησιμοποιούμε και στο ψάρεμα.

..... Συνεχίζετε.....

. .